Bir fotoğrafçı, kelimelerini kaybetmiş bir yazar ve ironiyle melankolinin sınırında yönünü şaşırmış genç bir adam olan Gökhan’ın dünyası, çalışma masası ile pencere arasındaki o daracık boşluktan ibaretti. Kendi hayatının artık ona sunmadığı hareket, gizem ve önüne geçilemez arzuyu tam karşıdaki dairede bulmuştu. Caddenin karşı tarafında yaşayan bir aile onun için hem bir seyirliğe hem de çözülmeyi bekleyen bir bilmeceye dönüşmüştü. Tekinsiz güzelliğe sahip bir anne, ne düşündüğü kestirilemeyen bir üvey baba, yaşıtlarından olgun ve keskin zekâlı bir kız çocuğu... Sanki hepsi, Gökhan’ın repliklerini kaçırdığı ama hakikatini tüm benliğiyle hissettiği gizli bir oyunu sahnelemekteydi.

Adnan Arduman, Komşudaki Hamam Böcekleri ile; röntgencilik, yalnızlık, suçluluk, mizah ve edebi hayal gücünün eşsiz biçimde iç içe geçtiği; yüksek psikolojik zekâya sahip, ince bir ahlaki huzursuzlukla örülü bir romana imza atıyor.

Pencereyi bir sahneye, seyirciyi ise gördüklerinin suç ortağına dönüştüren, gözlem, arzu ve tehlike arasında seyreden bu gerilimde hafif bir Hitchcock esintisi hissediliyor. Ancak romanın; aşk, erkeklik, benlik imajı ve entelektüel yaşam nevrozlarını sahneleme biçiminde ise zaman zaman Woody Allen evrenini andıran kentsel, ironik ve duygusal bir damar da mevcut.

Mahrem bir gerilim ile buruk bir komedi, bakma arzusu ile anlama korkusu arasında gidip gelen Komşudaki Hamam Böcekleri, sanat ile hayat, mahremiyet ile gösteri, şefkat ile merak arasındaki sınırların kırılganlığına dair bir roman.

Adnan Arduman, berrak, dinamik ve cezbedici üslubuyla, sadece gözetleme eylemini bile bir keşif ve tehlikeye dönüştürebilen güçlü bir yazar olduğunu kanıtlıyor.